این مکانیزم دفاعی مغز است تا نگذارد تصویر قهرمانانهای که از خودمان ساختهایم اسیب ببیند اما مدیران و رهبران بزرگ یک ویژگی متمایز دارند: آنها مچگیری از خود را بلدند آنها میدانند که پذیرفتن اشتباه، نشانه ضعف نیست بلکه نشانه «امنیت روانی» بالاست تا زمانی که در سازمان یا خانواده، اشتباه کردن مساوی با بیشخصیتی باشد این بازی کی بود کی بود من نبودم ادامه دارد مدیر واقعی کسی است که جرات دارد بگوید: اینجا تقصیر من بود و با این جمله، به کل تیمش اجازه میدهد که انسان باشند، نه رباتهای بیعیب و نقص! چالش علمی برای شما: آیا در محل کار شما امنیت روانی وجود دارد؟ یعنی اگر همین الان بگویید من اشتباه کردم تحسین میشوید یا تنبیه؟ برام بنویسید
